Skip to content
1 miesiąc ago

794 words

W swoim artykule przeglądowym, Sakane i in. (21 października) stwierdzili, że cięższe objawy kliniczne choroby Behçeta, takie jak zajęcie oczu i centralnego układu nerwowego, są zwykle związane z obecnością allelu HLA-B51. Ogólnie przyjmuje się, że allel HLA-B51 występuje częściej u pacjentów z chorobą Behçeta niż w populacji ogólnej. Jednak dodatni wynik HLA-B51 na ogół nie determinuje rokowania i odpowiedzi na leczenie. W badaniu porównawczym z Turcji i Zjednoczonego Królestwa nie stwierdzono związku między obecnością allelu HLA-B51 a kliniczną ciężkością choroby.2 Przebieg choroby Behçeta pozostaje nieprzewidywalny w momencie rozpoznania i nie ma jednego testu, który można by wykazać w badaniu. kogo choroba będzie miała ciężki przebieg. Oprócz innych alleli HLA-B51, kilka innych wyników badań laboratoryjnych, takich jak pozytywna odpowiedź antykardiolipiny, zwiększone stężenie lipoprotein (a) i zwiększona agregacja erytrocytów, zasugerowano jako predyktory ciężkiego przebiegu klinicznego u pacjentów z chorobą Behçeta3; jednak żadna nie została udowodniona z pewnością. Ostatnie badanie Demiroglu i wsp. 224 pacjentów skupionych na cechach demograficznych i rokowaniu4. Płci męskiej i młodszy wiek na początku były związane z cięższymi postaciami choroby, z naczyniowymi objawami zakrzepowymi, ocznymi lub ośrodkowego układu nerwowego.
Meltem Agca, MD
Sureyyapasa Sanatorium, Stambuł, Turcja
4 Referencje1. Sakane T, Takeno M, Suzuki N, choroba Inaby G. Behçeta. N Engl J Med 1999; 341: 1284-1291
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Yazici H, Chamberlain MA, Schreuder I, D Amaro J, Muftuoglu M. Antygeny HLA w chorobie Behçeta: ponowna ocena w badaniu porównawczym pacjentów tureckich i brytyjskich. Ann Rheum Dis 1980; 39: 344-348
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Demiroglu H, Yalcin S, Buyukasik Y, Ozcebe OI, Dundar S. Zwiększona agregacja erytrocytów jako wskaźnik agresywnego przebiegu klinicznego choroby Behçeta: badanie prospektywne. Ann Rheum Dis 1998; 57: 694-696
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Demiroglu H, Barista I, Dundar S. Ocena czynników ryzyka i rokowanie zaangażowania oka w chorobę Behçeta w Turcji. Okulistyka 1997; 104: 701-705
Web of Science MedlineGoogle Scholar
Szczegółowa recenzja autorstwa Sakane et al. nie wspomina o zaangażowaniu nerki w chorobie Behçeta. Choroba ta może prowadzić do proliferacyjnego zapalenia kłębuszków nerkowych, zespołu nerczycowego z powodu wtórnej amyloidozy, 2 i zakrzepicy żył nerkowych.3 W związku z tym może wystąpić zarówno ostra, jak i przewlekła niewydolność nerek. Podczas gdy kłębuszkowe zapalenie nerek może wystąpić we wczesnej fazie choroby, zespół nerczycowy jest późnym powikłaniem po latach zapalenia. Pomocne jest rozpoznanie możliwości zajęcia się nerkami w tej chorobie w celu ułatwienia wczesnego wprowadzenia terapii nerkozastępczej.
Chike M. Nzerue, MD
Morehouse School of Medicine, Atlanta, GA 30310
3 Referencje1. Bemelman FJ, Krediet RT, Schipper ME, Arisz L. Zajęcie nerek w zespole Behceta: sprawozdanie z przypadku i przegląd piśmiennictwa Neth J Med 1989; 34: 148-153
Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Peces R, Riesgo I, Ortego F, Velasco J, Alvarez Grande J. Amyloidoza w chorobie Behceta. Nephron 1984; 36: 114-117
Crossref MedlineGoogle Scholar
3. Werlen D, Guelpa G, Robert D. Maladie de Behçet et amylo.dose rénale. Schweiz Rundsch Med Prax 1995; 84: 533-536
Google Scholar
Zwięzły opis choroby Behçeta przez moich kolegów w Międzynarodowej Grupie Badawczej ds. Choroby Behçeta podsumowuje obecne diagnostyczne i terapeutyczne aspekty tego zaburzenia, czasami nazywane chorobą jedwabnego szlaku . Nie wyjaśnia jednak, że kryteria diagnozy są najlepsze pacjentów włączonych do serii klinicznych i niekoniecznie dotyczy wszystkich pacjentów z tą chorobą. Co więcej, chociaż zaangażowanie oka jest główną przyczyną nabytej ślepoty w Japonii, to ta tragiczna konsekwencja występuje rzadziej u pacjentów z innych obszarów geograficznych. Wreszcie, genetyczne predyspozycje do choroby Behçeta są prawdziwe w przypadku pacjentów mieszkających w krajach, które tworzą Jedwabny Szlak – w Turcji, Iranie, Iraku, Korei i Japonii – ale mogą nie mieć zastosowania do nielicznych pacjentów na Zachodzie. W przypadku tych ostatnich termin zespół Behçeta wydaje się bardziej odpowiedni, ponieważ objawy, oznaki, nasilenie i przebieg, a także choroby podstawowe, różnią się od prawdziwej choroby Behçeta2.
George E. Ehrlich, MD
University of Pennsylvania, Philadelphia, PA 19104
2 Referencje1. Shimizu T, Ehrlich GE, Inaba G, choroba Hayashi K. Behçeta (zespół Behçeta). Semin Arthritis Rheum 1979; 8: 223-260
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Ehrlich GE. Choroba Behceta i pojawienie się talidomidu. Ann Intern Med 1998; 128: 494-495
Web of Science MedlineGoogle Scholar
Sakane i wsp. wskazują, że IgD surowicy może być stosowany jako marker diagnostyczny, ponieważ poziomy mogą być podwyższone u pacjentów z aktywną chorobą. Poważnie wątpimy w przydatność tego testu.
Przebadaliśmy próbki surowicy od 30 pacjentów z chorobą Behçeta i zmierzono IgD przy użyciu testu immunoenzymatycznego związanego z enzymem.1 Tylko jeden pacjent miał podwyższoną wartość IgD w surowicy (240 U na mililitr, wartość normalna, <100 U na mililitr). W innym badaniu żaden z pacjentów nie miał podwyższonego poziomu IgD.2 Na podstawie tych wyników sugerujemy, że normalne poziomy IgD można by wykorzystać do odróżnienia choroby Behçeta od zespołu hiper-IgD, ponieważ ten drugi czasami naśladuje chorobę Behçeta.
Joost PH Drenth, MD, Ph.D.
Szpital Uniwersytecki St. Radboud, 6500 HB Nijmegen, Holandia
Avi Livneh, MD
Sheba Medical Center, Tel-Hashomer, Izrael
2 Referencje1. Brezniak N, Shtrasburg S, Langevitz P, et al. Surowica IgD jako dyskryminator między dwoma okresowymi zespołami gorączkowymi, zespołem hiperimmunoglobulinemii D i chorobą Behçeta. Ann Rheum Dis 1998; 57: 255-256
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Scully C, Boyle P, Yap PL. Immunoglobuliny G, M, A, D i E w zespole Behçeta. Clin Chim Acta 1982; 120: 237-242
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Streptococcus sanguis i inne mikroorganizmy są bezpośrednio lub pośrednio przyczynowe w patogenezie choroby Behçeta, ponieważ wywołują odpowiedzi immunopatologiczne Sakane i wsp. wspomnieli o paciorkowcach, ale nie wspomnieli, że penicylinę G-benzatynę można stosować w profilaktyce przeciw atakom zapalnym i leczeniu choroby. My i nasi koledzy1-3 stwierdziliśmy, że pojedyncze wstrzyknięcie 1,2 miliona jednostek benzoesanu penicyliny G co 3 tygodnie spowodowało zmniejszenie epizodów i wydłużenie czasu trwania okresów bez epizodów, szczególnie u pacjentów z chorobą
[hasła pokrewne: nerw strzałkowy powierzchowny, widzenie binokularne, opukiwanie płuc ]
[hasła pokrewne: borówka amerykańska kalorie, borówka czernica, brodawki wirusowe ]

0 thoughts on “Choroba Behçeta”