Skip to content

Retinopatia i nefropatia u pacjentów z cukrzycą typu 1 Cztery lata po próbie intensywnej terapii ad 6

2 miesiące ago

180 words

Skumulowana częstość występowania dalszej progresji retinopatii (wzrost o co najmniej trzy stopnie od poziomu na końcu kontroli cukrzycy i powikłań [DCCT]) w dawnych grupach terapii konwencjonalnej i intensywnej terapii. Dane opierają się na analizie regresji skorygowanej o poziom retinopatii pod koniec DCCT, niezależnie od tego, czy pacjenci otrzymywali leczenie jako prewencję pierwotną lub interwencję wtórną, a także czas trwania cukrzycy i wartość hemoglobiny glikozylowanej przy włączaniu do DCCT. Pacjenci poddani fotokoagulacji scatter podczas DCCT zostali wyłączeni z analizy (22 w grupie leczenia konwencjonalnego i 9 w grupie intensywnej terapii). Bary oznaczają 95 procent przedziałów ufności. Analiza ocenzurowana z przedziału czasowego (ryc. 3), która obejmowała ocenę poziomu retinopatii w około 25 procentach kohorty w latach 1, 2 i 3 badania EDIC, wykazała, że różnica w skumulowanej częstości występowania postępującej retinopatii grupy systematycznie rosły każdego roku. Do czwartego roku skumulowana częstość występowania w grupie intensywnej terapii była istotnie (70 procent) niższa niż w grupie leczenia konwencjonalnego (95 procent przedziału ufności, 58 procent do 78 procent, P <0,001).
Tabela 3. Tabela 3. Częstość występowania pogorszenia retinopatii między końcem DCCT a po czterech latach badania EDIC. Częstość występowania pogorszenia retinopatii po czterech latach w badaniu EDIC wśród pacjentów, którzy byli wolni od każdego wyniku po zakończeniu DCCT, przedstawiono w Tabeli 3. Ciężką nieproliferacyjną retinopatię, lub co gorsza, wykryto u 10% z 556 pacjentów w grupie leczenia konwencjonalnego i 2% z 589 pacjentów w grupie intensywnej terapii, co stanowi 76-procentowy spadek szans na ten wynik, po dostosowaniu do poziomu retinopatii pod koniec DCCT. Wśród pacjentów w grupie leczenia konwencjonalnego 6 procent wymagało laseroterapii po raz pierwszy w ciągu pierwszych czterech lat badania EDIC, w porównaniu z tylko procentem pacjentów w grupie intensywnej terapii (skorygowana redukcja szans, 77 procent). Wśród pacjentów w grupie terapii konwencjonalnej, pięciu miało ostrość wzroku gorszą niż 20/100 w jednym oku, z czego trzech miało ostrość wzroku gorszą niż 20/200 w jednym oku; żaden nie miał pogorszenia wzroku gorszego niż 20/200 w obu oczach. Żaden z pacjentów w grupie intensywnej terapii nie miał ostrości wzroku gorszej niż 20/100 w każdym oku.
Wyniki nerek
Tabela 4. Tabela 4. Częstość występowania pogarszania się stanu nefropatii między końcem DCCT a po czterech latach badania EDIC. W trzecim lub czwartym badaniu EDIC po raz pierwszy wykryto mikroalbuminurię u 11% z 573 pacjentów w dawnej grupie leczenia konwencjonalnego, w porównaniu z 5% z 601 pacjentów w dawnej grupie intensywnej terapii (Tabela 4) , co stanowi 53 procent redukcji kursów. Podobnie, ryzyko nowej albuminurii zostało zmniejszone o 86 procent w grupie intensywnej terapii, z podobną redukcją dla pacjentów z prawidłowym wydalaniem albuminy (nie więcej niż 28 .g na minutę) i pacjentów z mikroalbuminurią (29 do 208 .g na minutę) w koniec DCCT
[hasła pokrewne: nerw błędny podrażnienie, budowa asteniczna, szmer pęcherzykowy w płucach ]
[podobne: olx stargard szczecinski, borówka czernica, brodawki wirusowe ]

0 thoughts on “Retinopatia i nefropatia u pacjentów z cukrzycą typu 1 Cztery lata po próbie intensywnej terapii ad 6”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: dobry ortodonta kraków[…]

  2. [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: stomatologia dziecięca warszawa[…]